孝优劣章第十二

子曰zǐ yuē：“不爱其亲而爱他人者bú ài qí qīn ér ài tā rén zhě，谓之悖德wèi zhī bèi dé；不敬其亲而敬他人者bú jìng qí qīn ér jìng tā rén zhě，谓之悖礼wèi zhī bèi lǐ。以训则昏yǐ xùn zé hūn，民亡无则焉mín wú zé yān。不宅于善bù zhái yú shàn，而皆在于凶德ér jiē zài yú xiōng dé。虽得志suī dé zhì，君子弗从也jūn zǐ fú cóng yě。君子则不然jūn zǐ zé bù rán，言思可道yán sī kě dào，行思可乐xíng sī kě lè，德谊义可尊dé yì kě zūn，作事可法zuò shì kě fǎ，容止可观róng zhǐ kě guān，进退可度jìn tuì kě dù，以临其民yǐ lín qí mín。是以其民畏而爱之shì yǐ qí mín wèi ér ài zhī，则而象之zé ér xiàng zhī。故能成其德教gù néng chéng qí dé jiào，而行其政令ér xíng qí zhèng lìng。《诗shī》云yún，‘淑人君子shū rén jūn zǐ，其仪不忒qí yí bú tè。’”(https://www.daowen.com)